Archief van de tentoonstellingen gehouden in het jaar 2006

Hoffotograaf van het AG

November 2006 - januari 2007

Sinds 1979 kennen de AG-leden het prachtige fotowerk van Ate Wieberdink, in het bijzonder de close-ups van de spelers bij toneel en musical, en altijd in zwart-wit. Ate overleed op 10 maart 2006. Als hommage aan Ate en als herinnering aan een voorbije periode wordt een selectie van zijn foto's, die hij binnen en buiten het AG maakte, tentoongesteld.

Bij de opening van de tentoonstelling op 2 november 2006 sprak Gisela Wieberdink, weduwe van Ate, de aanwezigen als toe. Hieronder een citaat.

Ate Wieberdink: "Hoffotograaf van het AG" Na het overlijden van Ate in maart van dit jaar hebben een aantal vrienden van hem het initiatief genomen om een tentoonstelling van zijn werk te houden.
Ate zou er zeker erg blij mee geweest zijn en wij, zijn familie niet minder. Ate heeft verschillende malen op het AG geëxposeerd: o.a. met theaterfoto's en portretten en in 2002 met "Langs kloosters en woestijnen Mozes tegemoet". Ook had hij een tijd lang een prikbord in de gang waarop foto's van recente voorstellingen te zien waren. Ate was zeker niet ijdel - het heeft ons grote moeite gekost om een foto, een zelfportret, voor het convocaat te vinden - maar hij stònd voor zijn fotografie.

In 1933 was hij met zijn ouders en broer op Bali. Hij maakte daar een foto van het waterpaleis. Dat is later door een aardbeving verwoest, weer opgebouwd door Unesco en nu ziet het weer uit als in 1933. Deze foto is de oudste die hier te zien is.

Na zijn afstuderen - laat door de oorlogsperikelen - kreeg hij van zijn ouders een Rolleiflex cadeau. Hij maakte reis- en familiefoto's.
Maar het grote werk begon na zijn pensionering met het fotograferen van de Mikado en andere light opera's van Gilbert&Sullivan, Zarzuela's en meer musicals. En natuurlijk ook het AG-toneel met b.v. de Driestuiversopera van Brecht en veel andere producties.
Inmiddels toonden ook andere toneelgroepen belangstelling: uit Eindhoven, Eersel, Helmond enz. In 1987 werd hem gevraagd foto's te maken van het Nationaal Jeugdorkest. Je ziet daarop een zeer prille Lawrence Renes. Hij heeft inmiddels als dirigent voor het Concertgebouworkest gestaan. En verder Daniel Uyterlinde, nu eerste cellist van het Brabants Orkest.
Ook van professionele kant kreeg hij aanvragen, zoals bij de Zomeropera in Hilversum bij Opera SKON in Alkmaar.

Honderden vergrotingen maakte Ate in zijn doka en altijd met enthousiasme. Je zij denken dat hij daar rijk mee werd; neen zeker niet. Hij wilde alleen de kosten eruit halen, of minder. Een foto van Ate kostte minder dan een kop koffie op het AG.

In het convocaat van 1992 schreef hij: "Over mijn werk zou ik het volgende willen zeggen: Het menselijk gelaat is een lege schets, die van binnenuit ingevuld moet worden met een stemming, een gedachte, karakter. Een portret moet geen afbeelding van, maar een kennismaking met de afgebeelde persoon. De te presenteren portretten zijn afgedrukt op een betrekkelijk klein formaat (20x25) omdat ik vind dat op groter formaat de intimiteit van een portret verloren gaat. Mijn theaterfoto's zijn toch eigenlijk ook portretten".

Dance has many faces

September - november 2006

Balletfoto's van choreograaf/fotograaf Hans van Manen

"Ik wist op mijn zevende al dat ik wilde dansen. Ik had er wel vreemde ideeën over hoor - ik vond Snip en Snap leuk en nachtclubs en jiven, alles. Toen ik achttien was (.....) dacht ik: nu of nooit en ben ik met klassiek ballet begonnen". Aldus choreograaf Hans van Manen in een NRC-interview van vrijdag 16 juni j.l. En nog steeds vindt Hans van Manen heel veel dingen leuk. Ook de tentoonstelling van balletdansers, gefotografeerd in zwart-wit, laat dat zien. Van Manen heeft een begenadigde kijk op lichamen. Kracht en verstilling hangen naast elkaar, zowel in modern als in klassiek ballet. De expositie bestaat uit 30 zwart-wit-foto's

4 mei - 6 juli 2006

Beeldend kunstenaar Wim Hoogstraten uit Leiden zegt over zichzelf dat hij terpentine in zijn bloed heeft......hij schildert altijd, elke dag. Zijn onderwerpen lijken realistisch maar hebben bijna altijd een vervreemdende eigen toevoeging. Met kleine ingrepen verandert hij de werkelijkheid. Wim begon als illustrator en werd in de jaren '80 beroemd met zijn sportaquarellen, die velen van ons ooit gezien moeten hebben. Hij schildert naast vrij werk ook prachtige portretten.

Green Doors, acryl op doek, 2000

9 maart - 4 mei 2006

Schilderes Marijke Fitz Verploegh uit Breda is opgeleid in het conceptueel denken over kunst en kunstuitingen. Dat is niet het eerste wat opvalt als je haar bloemschilderingen ziet. Wat treft zijn vooral prachtige, bijna lichtgevend geschilderde bloemen: rozen,tulpen, sneeuwklokjes en magnolia's.
Nadere beschouwing echter leert dat zij ten opzichte van haar onderwerp een steeds nauwere focus kiest; van totaalbeeld met bladgroen erbij naar bijna uitsluitend nog de lijnen en impressie van het hart van een roos of tulp. Buiten het kader van haar vierluiken zijn de oorspronkelijke bloemen dan ook niet makkelijk meer herkenbaar. Toch blijft er ook in deze werken steeds een zweem van bloemen voelbaar door de schitterende kleuren en haar materiaalweergave.

Marijke volgde haar 5-jarige kunstopleiding in Tilburg. Terugkijkend vindt ze het jammer dat de huidige opleiding nog slechts 4 jaar duurt. Zelf heeft ze ervaren dat met name dat 5e jaar haar in staat stelde haar eigen concept te ontwikkelen. Pas toen waren zij en haar medestudenten daar rijp voor, waren voldoende los van kunstgeschiedenis en techniek.

Opening op 9 maart

Januari - maart 2006

Het Vervolg

Onder deze titel ziet u de komende twee maanden een tentoonstelling die is samengesteld uit werken van de genomineerden voor de AG-kunstprijs; Wycher Noord, Lotte van Lieshout, Anette Born, Sandor Paulus. De tentoonstellingscommissie was verrast door het vaak hoge niveau van hun doeken.

Academisch Genootschap